Michaela Mees laat haar creativiteit stromen in poëzie, dans, en beeldend werk. In haar thuisstad, waar zij al tientallen jaren de schilderskwasten hanteert, exposeert zij nu haar recente schilderijen. Voor haar werken laat ze zich inspireren door haar dagelijks leven, haar huis en haar stad, en plekken verder weg waar ze toevallig verzeild raakt. Haar dochters zijn dankbare figuranten maar een enkele anonieme voorbijganger kan zichzelf ook terugvinden in verf.

Een schilderij ontstaat wanneer ze door een bepaald beeld getroffen wordt. Zo’n moment laat zich niet definiëren en dus ook niet gericht opzoeken. Wel is het haar  gelijk duidelijk wanneer het zich voordoet: er is een innerlijke geraaktheid die er om vraagt om vastgelegd te worden. De schilderijen die op deze manier ontstaan bezitten, als spiegel van het echte leven, vaak een complexe gelaagdheid en zijn een wereld op zich waarvan de toeschouwer zich kan afvragen wat het achterliggende verhaal is. De drang om dit specifieke beeld op doek te zetten berust ook op een bepaalde emotie die op die manier tot uitdrukking gebracht kan worden.

De recentste werken hebben reflecties als thema. Letterlijk te zien als spiegelingen, maar ook in de betekenis van overpeinzingen, het aan het denken zetten van de toeschouwer: het is niet altijd gelijk duidelijk waar men naar kijkt.  Dit roept vragen op over de aard van de werkelijkheid en beloont degene die zich werkelijk aandachtig toont.